Βιβλιοπαρουσίαση: Ι.Χολέβα: ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

ΙΩΑΝΝΟΥ Κ. ΧΟΛΕΒΑ: 

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ. 

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΠΟΥ ΕΝΩΣΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

εκδ. ΠΕΛΑΣΓΟΣ, 2010

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
    Στο παρόν έργο επιδιώκω να αναπτύξω με τη μεγαλύτερη δυνατή συντομία και με τα ισχυρότερα δυνατά επιχειρήματα που συνέλεξα:
α) τα στοιχεία ελληνικότητας που επικρατούσαν στο Βυζάντιο και επιτρέπουν τον χαρακτηρισμό του "Ελληνικό Βυζάντιο",
β) τον σημαντικότατο παράγοντα που σφράγισε τη ζωή του λαού του Ελληνικού Βυζαντίου και ήταν η Ελληνορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία,
γ) ορισμένα στοιχεία τα οποία καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς αυτών που προσπαθούν να ανατρέψουν την άποψη για την Ελληνικότητα του Βυζαντίου,
δ) την πνευματικότητα και τον πολιτισμό του Ελληνικού Βυζαντίου και
ε) το γεγονός, ότι, δικαίως η Ιστορία του Βυζαντίου εντάσσεται στην γενικότερη Ιστορία του Ελληνικού Έθνους και ότι το Βυζάντιο αποτελεί περίοδο η οποία επιβεβαιώνει τη συνέχεια της Ελληνικής Ιστορίας, ώστε αυτή, παρά τις περιπέτειες, τα ανεβο-κατεβάσματα και τις όποιες -φυσιολογικές- επιδράσεις, να είναι αδιάλειπτη.
     Το Ελληνικό Βυζάντιο υπήρξε ένας μεγάλος σταθμός που ένωσε το παρελθόν με το μέλλον της πατρίδας μας. Ήταν "δισέγγονο" της αρχαίας Ελλάδας -όπως έγραψε ο Κων. Παπαρρηγόπουλος- και ταυτόχρονα αφετηρία του Νέου Ελληνισμού, όπως γενικά γίνεται δεκτό.

ΙΕΡΕΑΣ ΜΕ 10 ΠΑΙΔΙΑ! ΠΩΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΘΛΙΒΕΙ ΤΙΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

 

   «Οι αποδοχές μας, οι δικές μου και της πρεσβυτέρας έχουν μειωθεί περισσότερο από το 1/3 και με αυτά που μας μένουν αναγκαζόμαστε να πληρώσουμε και τα χαράτσια και να ζήσουμε ως πολύτεκνη οικογένεια»

·        «Είχαμε κάτι λίρες τις οποίες τις δώσαμε όσο-όσο για να μπορέσουμε ν’ αντέξουμε στα έξοδα και τα χαράτσια»

·         «Η σημερινή κρίση συνθλίβει πολλές οικογένειες»

·        «Απεύχομαι να έχουμε κοινωνικές εκρήξεις  και κοινωνικές επαναστάσεις»

·        «Η κοινωνική αλληλεγγύη της Εκκλησίας μειώνεται. Τα έσοδα από τα παγκάρια έχουν συρρικνωθεί κατά 30%-40%»

·        «Παρά την κρίση, βλέπω ότι γενικά η νεολαία έχει ελπίδα»

Συνέντευξη στον Μάκη Βραχιολίδη

vrachiolidis@yahoo.gr

 

Πατήρ Σταύρος Τρικαλιώτης. Εφημέριος του ιερού ναού Αγίας Παρασκευής στην ομώνυμη πόλη και υπεύθυνος στο παρεκκλήσι «Άγιοι Ανάργυροι» (στην περιοχή Πευκάκια) που υπάγεται στον ίδιο ιερό ναό.  Ο ιερέας είναι πατέρας 10 παιδιών. Ζει με την πρεσβυτέρα στην Αγία Παρασκευή. Έχουν έξι (6) αγόρια και τέσσερα (4) κορίτσια. To μικρότερο 9 ετών και το μεγαλύτερο 27. Η οικογένεια του πατρός Σταύρου στέλνει στην Πατρίδα 6 φαντάρους για την υπεράσπιση των συνόρων της χώρας. Τι κάνει όμως η Πατρίδα;

Ο ένας γιος τους, σπουδάζει στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Ο άλλος, έδωσε πρόσφατα Πανελλήνιες εξετάσεις και πήγε πολύ καλά. Οι δύο κόρες έχουν πάρει πτυχίο Φιλολογίας αλλά είναι άνεργες. Άλλος γιος παίρνει πτυχίο από την Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών, ο άλλος είναι απόφοιτος της ΑΣΠΕΤΕ (της παλαιάς ΣΕΛΕΤΕ) στο τμήμα Δομικών Έργων κι ένας ακόμη, είναι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο, στο τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας. Τα άλλα τρία παιδιά είναι στη Μέση εκπαίδευση η μία κόρη και τα άλλα δύο παιδιά , στο δημοτικό.

Η παπαδιά είναι καθηγήτρια-φιλόλογος και διδάσκει σε εσπερινό Λύκειο Ν. Ιωνίας. Το πρωί φροντίζει το νοικοκυριό στο σπίτι, διορθώνει τα γραπτά των μαθητών της και το βράδυ διδάσκει στο σχολείο! Μάνα-ηρωίδα.

Φίλες και φίλοι διαβάστε πώς επιβιώνει μια 11μελής, υπερ-πολύτεκνη οικογένεια ενός ιερέα, κάτω από τα φρικτά μνημόνια και τις συνεχείς περικοπές μισθών κι επιδομάτων! 

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

 Δεν υπάρχουν πολλές οικογένειες με 10 παιδιά στην Ελλάδα. 

πατήρ Σταύρος: Μας δίνει δύναμη ο Θεός.

Εδώ και 3 χρόνια η χώρα ζει κάτω από το ζυγό των μνημονίων και του ελέγχου της τρόικας. Εσείς γέροντα, ως οικογενειάρχης έχετε υποστεί μεγάλες μειώσεις. 

πατήρ Σταύρος: Όπως όλος ο κόσμος έτσι και ο κλάδος των πολυτέκνων στον οποίο ανήκω, έχει υποστεί ακόμη περισσότερα βάρη διότι επλήγη και στα κοινωνικά επιδόματα που δίνονταν, τα οποία κόπηκαν και σε άλλες παροχές που είχαμε και δεν έχουμε πλέον. 

Αναρωτιέται ο κόσμος,  πώς μπορεί να επιβιώσει σήμερα στην Ελλάδα μια 10μελής-πολύτεκνη οικογένεια, την ώρα μάλιστα που κάθε επιπλέον παιδί θεωρείται επιπρόσθετο τεκμήριο;

πατήρ Σταύρος:  Πάρα πολύ δύσκολα. Προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να εξοικονομήσουμε χρήματα, τα οποία δεν εξοικονομούνται.

Από στερήσεις, προφανώς. 

πατήρ Σταύρος: Από πολλές στερήσεις. Κοιτάμε συνεχώς τις τιμές στο Super Market, έχουμε μειώσει κατά πολύ τις δαπάνες μας. Κάνουμε αιματηρές οικονομίες και στα παιδιά αλλά και έχουμε περιορίσει στο ελάχιστο τις μετακινήσεις μας με το αυτοκίνητο. 

Θα ήμουν αγενής αν ρωτούσα με πόσα χρήματα τα βγάζετε πέρα;

πατήρ Σταύρος: Με δυο μισθούς κουτσουρεμένους. Οι αποδοχές μας, οι δικές μου και της πρεσβυτέρας, έχουν μειωθεί περισσότερο από το 1/3 και με αυτά που μας μένουν αναγκαζόμαστε να πληρώσουμε και τα χαράτσια και να ζήσουμε ως πολύτεκνη οικογένεια.
 

Βρεθήκατε κι εσείς σε δύσκολη θέση, όπως πολύς κόσμος που απευθύνεται σε ενεχυροδανειστήρια για να εξαργυρώσει τα τιμαλφή του προκειμένου να μπορέσει ν’ ανταπεξέλθει; 

πατήρ Σταύρος: Είναι γεγονός. Είχαμε κάτι λίρες τις οποίες τις δώσαμε όσο-όσο για να μπορέσουμε ν’ αντέξουμε στα έξοδα και τα χαράτσια.

Αυτό όμως κάποια στιγμή θα τελειώσει, έτσι δεν είναι; 

πατήρ Σταύρος: Ήδη έχει τελειώσει. Δεν υπάρχει τίποτε.

Δεν αισθάνεστε ότι αυτή η κατάσταση θα οδηγήσει στο να χάσει ο κόσμος τα σπίτια του; 

πατήρ Σταύρος:  Όλα αυτά οδηγούν σε αδιέξοδο και το μόνο που μας κρατά είναι η πίστη στο Θεό, η ελπίδα σε ένα καλύτερο αύριο. Σαν λαός έχουμε βρει διεξόδους και έχουμε περάσει πολύ δύσκολες περιόδους, αλλά όπως στην κατοχή υπήρχαν οι μαυραγορίτες που εκμεταλλεύτηκαν τις καταστάσεις  το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Υπάρχουν κάποιοι που επωφελούνται για τον εαυτό τους σε βάρος του συνόλου.

Ως ενεργός πολίτης, αισθάνεστε οργή και αγανάκτηση;

πατήρ Σταύρος:  Όχι, δεν θα έλεγα οργή, διότι και από την ιδιότητά μου δεν πρέπει να έχω τέτοια αισθήματα. Απορία, έκπληξη και νηφάλιο προβληματισμό εκφράζω, πώς οι ελπίδες και τα όνειρα των Ελλήνων καταστρέφονται μέσα σε λίγα χρόνια. Προσπαθώ να συνθέσω το παζλ πώς φτάσαμε ως εδώ, αλλά δεν βγαίνει. Και σε μια φάση που τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς και η ίδια η οικογένεια χρειάζεται τους γονείς, γίνονται όλα αυτά που συνθλίβουν πολλές οικογένειες.

Ένας Έλληνας πατριώτης θα μπορούσε να κάνει αυτά που πράττουν τα τελευταία χρόνια οι πολιτικοί μας ηγέτες, θέτοντας σε κίνδυνο την Πατρίδα και τον ελληνικό λαό;

πατήρ Σταύρος:  Δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομερή κριτική της πολιτικής. Νομίζω πάντως ότι το βασικότερο πρόβλημα είναι η εθνική μας ανεξαρτησία η οποία βάλλεται από τα μνημόνια που υπογράφονται και από τη γενικότερη  κατάσταση που επικρατεί. Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος έχει προβληματιστεί και τα έχει πει δημόσια και προσπαθεί με τους χαμηλούς τόνους που τον διακρίνουν, να συμπαρασταθεί όσο γίνεται στον ελληνικό λαό που πένεται. Και η βοήθεια της Εκκλησίας αυτή την εποχή με τα συσσίτια,  προσφέρει στήριγμα και ανακούφιση στον κόσμο. 

Τα παιδιά σας,  εκφράζουν οργή και αγανάκτηση μέσα στο σπίτι;

πατήρ Σταύρος:  Όχι. Θα έλεγα μάλιστα ότι έχουν μια αισιοδοξία. Παρ’  τα όσα υφίστανται τα παιδιά, δέχονται να υποστούν μειώσεις σε όσες παροχές τους δίνουμε ως γονείς και εκφράζουν την ελπίδα ότι κάτι καλύτερο θα ανατείλει στη ζωή τους. Πέραν από τις αυτοκτονίες που βλέπουμε, πιστεύω ότι γενικά η νεολαία έχει ελπίδα, δεν την έχει χάσει. Η ελληνική κοινωνία έχει την οικογένεια που στηρίζει πολύ τα παιδιά. Γι’ αυτό αντέχει ακόμη ο λαός, διότι έχει το στήριγμα της οικογένειας. Κι εκεί πρέπει να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του ο Έλληνας: στην οικογένειά του, διότι η κρίση πλήττει τον θεσμό της οικογένειας. 

Νομίζω  πάτερ ότι αυτοί που θέλουν να πλήξουν τους Έλληνες, λένε ότι «εάν πλήξουμε την οικογένεια, τον πολιτισμό, τη θρησκεία και την ιστορία των Ελλήνων, τότε καταστρέψαμε το έθνος τους». Και αυτό επιδιώκουν, πάτερ. 

πατήρ Σταύρος:  Είναι αλήθεια ότι εάν οι οικογένειες δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα χαράτσια και βγει στον πλειστηριασμό η περιουσία και τα σπίτια τους, τότε θα έχουμε πολύ άσχημα πράγματα. 

Τότε διαλύονται και οι οικογένειες!

πατήρ Σταύρος:  Απεύχομαι να έχουμε κοινωνικές εκρήξεις  και κοινωνικές επαναστάσεις άσχημες. Ακόμη δεν έχουν φανεί τόσο πολύ οι επιπτώσεις της κρίσης, τώρα αρχίζουν να φαίνονται.   

Στα Κυριακάτικα κηρύγματά σας ή στους ανθρώπους που έρχονται και εξομολογούνται σε σας, τι διεξόδους τους δίνετε; Έχετε δυσκολία σε σχέση με προηγούμενες χρονιές; Ο λόγος σας πώς γίνεται περισσότερο πιστευτός;

πατήρ Σταύρος:  Ο λόγος της Εκκλησίας είναι πάντα παρηγορητικός και παραμυθητικός. Συμβουλεύουμε, ο κόσμος να κάνει περισσότερο υπομονή, ότι θα έρθουν καλές μέρες και προσπαθούμε να καταλαγιάσουμε το θυμό, τη θλίψη και το αδιέξοδο που έχει ο κόσμος, προσπαθώντας να αποτρέψουμε αρνητικές συμπεριφορές και αυτοκτονίες, που σε τελική ανάλυση πλήττουν την δομή της κοινωνίας μας.

Γίνεστε συχνά κοινωνός τέτοιων δύσκολων περιπτώσεων; Ανθρώπων δηλαδή που έρχονται κοντά σας γιατί φτάνουν στην απόγνωση και στα όρια της αυτοκτονίας;  

πατήρ Σταύρος:  Βεβαίως. Και στον ιερό ναό Αγίας Παρασκευής που υπηρετώ, εκεί είναι γεμάτο επαίτες, απελπισμένοι άνθρωποι, αλλοδαποί και Έλληνες αξιοπρεπείς που χτυπάνε την πόρτα της Εκκλησίας και ζητάνε μια βοήθεια. Η Εκκλησία βέβαια φροντίζει να δίνει σε όλους τους ανθρώπους αλλά δεν μπορεί να ανταποκριθεί όπως παλαιότερα, διότι αυτά που έχει επιμερίζονται σε περισσότερα κομμάτια σε όλο τον κόσμο.

Η κοινωνική αλληλεγγύη της Εκκλησίας δηλαδή μπορεί να υποχωρήσει ακόμη περισσότερο;

πατήρ Σταύρος: Η Εκκλησία αυτό που μπορεί, δίνει. Μην ξεχνάτε όμως ότι και τα έσοδα της Εκκλησίας έχουν μειωθεί πάρα πολύ, είτε από τα ενοίκια που εισπράττει, είτε από τα παγκάρια τα οποία σύμφωνα με έρευνες έχουν υποστεί μείωση 30%-40%. 

«Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ»

Και την ίδια ώρα η Κυβέρνηση ζητεί περισσότερη φορολόγηση της Εκκλησίας. 

πατήρ Σταύρος:  Είναι ευχής έργο ότι στο τιμόνι της Εκκλησίας βρίσκεται ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος ο οποίος στάθηκε και στέκεται πάρα πολύ στο πλευρό του ελληνικού λαού. Η Εκκλησία είναι ο μόνος φορέας που στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και θα ήταν άστοχο να πληγεί η Εκκλησία και να φερθεί η Πολιτεία ως κακιά μητριά απέναντί της. 

Ωστόσο υπάρχουν πολλοί που λένε ότι ο λόγος του Αρχιεπισκόπου θα έπρεπε να ήταν πιο δυναμικός. Μάλιστα τον αντιπαραβάλλουν με τον λόγο του μακαριστού Χριστοδούλου αναπολώντας σε πολλές περιπτώσεις τον λόγου του τελευταίου.  

πατήρ Σταύρος:  Δεν υιοθετώ αυτή την άποψη. Νομίζω ότι ο Αρχιεπίσκοπος είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να διαχειριστεί αυτή την κρίση. Βρέθηκε στο τιμόνι της Εκκλησίας σε μια δύσκολη συγκυρία και όπως λέει ο λαός μας « ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται». Ο Αρχιεπίσκοπος μιλάει όταν πρέπει να μιλήσει, ο λόγος του χωρίς να είναι διχαστικός, είναι καίριος,  δεν λαϊκίζει και ούτε είναι για το «φαίνεσθε και τα πυροτεχνήματα». Είναι αγαπητός απ όλο τον λαό κι έχει τεράστιο κοινωνικό έργο. Ναι μεν ο μακαριστός Χριστόδουλος υπήρξε μια φωνή διαμαρτυρίας για την εποχή του, αλλά δεν νομίζω ότι μια τέτοια φωνή κάτω από τις παρούσες συνθήκες θα μπορούσε να βοηθήσει τον λαό μας. Ο λόγος του Αρχιεπισκόπου, νηφάλιος, συνετός και βλέπει τα πράγματα με διορατικότητα, είναι ο πλέον κατάλληλος στην εποχή αυτή της κρίσεως.    

Με όσα έχετε δει να διαδραματίζονται στον τόπο μας τα τελευταία τρία χρόνια, φοβάστε για το μέλλον της Πατρίδας μας;

πατήρ Σταύρος:  Ανησυχώ, δεν φοβάμαι. Εάν όμως ο ελληνικός λαός είναι κοντά στην Εκκλησία και ακούει τον λόγο που εκπέμπει η Εκκλησία, εάν επανέλθει εν μετανοία στη ζωή που πρεσβεύει η Εκκλησία, τότε δεν έχω να φοβάμαι τίποτε. Η ζωή που επαγγέλλεται η Εκκλησία δίνει λύση σε αυτά τα αδιέξοδα, ενισχύει την αλληλεγγύη και καλλιεργεί την πραγματική αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Και σε άλλους χώρους βλέπουμε να γίνονται προσπάθειες κοινωνικής συμπαραστάσεως αλλά όταν λείπει ο Χριστός όλα αυτά περιορίζονται σ’ έναν στείρο ανθρωπισμό και στέκουν μακριά από την αληθινή χριστιανική αγάπη της Εκκλησίας μας. 

Η κρίση έφερε τον κόσμο πιο κοντά στην Εκκλησία;

πατήρ Σταύρος:  Οπωσδήποτε και το βλέπουμε καθημερινά. Ο λόγος των ιερέων πιάνει τόπο στις ψυχές των ανθρώπων. Η Εκκλησία μαζί με το στρατό και τη Δικαιοσύνη, είναι οι φορείς που εμπιστεύεται περισσότερο ο κόσμος εν αντιθέσει με τους πολιτικούς τους οποίους απαξιώνει.

Θεωρείτε ότι είναι δοκιμασία από το Χριστό αυτό που βιώνει ο Έλληνας;

πατήρ Σταύρος:  Είναι ένα είδος δοκιμασίας διότι μην ξεχνάτε ότι την περίοδο της ευμάρειας ήμασταν πολύ απομακρυσμένοι από τον Θεό, ήταν γεμάτα τα κέντρα διασκεδάσεως και ο κόσμος είχε επιδοθεί σ’ έναν πλουτισμό. Δυστυχώς, όταν ο άνθρωπος έχει όλα τα καλά κάπου ξεχνάει το Θεό και η κρίση που βιώνει σήμερα ο Έλληνας βοηθά στον επαναπροσδιορισμό των πνευματικών του κριτηρίων.

Δεν θα θέλατε οι πολιτικοί να επικαλούνται το όνομα του Χριστού; Δεν γίνεται όμως αυτό…

πατήρ Σταύρος:  Ευχής έργο θα ήταν να γίνεται αυτό. Υπάρχουν πολιτικοί που ενστερνίζονται τις ιδέες και τις αξίες του χριστιανισμού, παρ’ όλα αυτά όμως, όπως ο κόσμος κείται εν τω πονηρώ και οι άρχοντες του κόσμους τούτου διολισθαίνουν σε καταστάσεις που δείχνουν ότι δεν έχουν πραγματική αγάπη στο Θεό. Ενώ στα λόγια δείχνουν ότι είναι κοντά στην Εκκλησία με τις ενέργειές τους αποδεικνύουν ότι είναι μακριά από την Εκκλησία μας. 

Ελπίζετε στην παρούσα πολιτική ηγεσία για ένα καλύτερο αύριο;

πατήρ Σταύρος:  Η ελπίδα μας είναι ο Χριστός.

Απευθύνετε όμως ένα μήνυμα προς τους πολιτικούς μας ηγέτες.

πατήρ Σταύρος:  Θα ήθελα να τους προβληματίσω: ν’ ανοίξουν την Αγία Γραφή για να καταλάβουν ότι δεν είναι παντοτινοί επί της γης και ότι έχουν ημερομηνία λήξεως. Θέλω δε να τους θυμίσω ένα αρχαίο ρητό του Αγάθωνα (450-400 π.Χ.) ‘‘Τον άρχοντα τριών δει μεμνήσθαι∙ πρώτον μεν ότι ανθρώπων άρχει∙ δεύτερον κατά νόμους άρχει∙ τρίτον ότι ουκ αεί άρχει’’. Σε ελεύθερη μετάφραση, πάει να πει: Ο άρχων πρέπει να έχει κατά νουν τρία πράγματα: πρώτον, ότι διοικεί ανθρώπους (με τις ατέλειες και τις αδυναμίες τους, με παράπονα δίκαια ή και παράλογα, αλλά πάντως πνευματικά όντα και όχι ζώα), δεύτερον, ότι διοικεί σύμφωνα με τους υφιστάμενους νόμους της Πολιτείας (γραπτούς και άγραφους) και συνεπώς είναι απαράδεκτο να εκτρέπεται σε υπερβασίες, αυθαιρεσίες και αδικίες και, τρίτον, ότι δεν είναι αιώνιος άρχων, κάποτε θα εκπέσει της αρχής και πρέπει ως εκ τούτου, να είναι πολύ προσεκτικός, ώστε όταν απομακρυνθεί από την εξουσία να έχει αφήσει αγαθές εντυπώσεις, τόσο για τις ικανότητές του, όσο και για τις αρετές του.

 

 

ΠΗΓΗ

 

π. Γ. Μεταλληνός - Η συνάντηση Ελληνισμού & Χριστιανισμού και τα αποτελέσματά της - 18 Ιουν 13

Πηγή

Η εκπομπή του Γ.Τράγκα για τον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο (video)

H ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ NΕΟΥ EΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

γράφει ο Σεβασμιώτατος Mητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.Άνθιμος

Πριν από είκοσι τρία χρόνια είχα εκδώσει ένα από τα βιβλία μου με 232 σελίδες και τον περίεργο τίτλο «Eκκλησία και Nέος Eλληνισμός». O υπότιτλος έλεγε (Aπόψεις για την γενική κρίση). Tο βιβλίο προκάλεσε ικανοποιητικό ενδιαφέρον από τους βιβλιοφίλους, αλλ’ εκείνο που εκυριάρχησε ήσαν οι αναλύσεις για τον όρο «Nέος Eλληνισμός». Kαι είναι αλήθεια ότι από την δεκαετία του 1950 και μετά, ο Eλληνισμός παρουσιάσθηκε στην ευρωπαϊκή σκηνή μετά των άλλων προηγμένων κρατών διεκδικώντας αναγνώριση για τις θυσίες του κατά τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ενίσχυση για ανάπτυξη σε όλα τα επίπεδα τεχνοοικονομικής παραγωγής και πολιτιστικής δημιουργίας.

Mέσα από αυτές τις διαδικασίες άρχισε να διαμορφώνεται μια νέα δημιουργική τάση σε όλα τα επίπεδα, με δυσκολίες μεν, αλλά και με ευοίωνα αποτελέσματα. Mετά την πρώτη δεκαετία άρχισε να ανατέλλει η επιθυμία και το όνειρο για την ένταξη της Eλλάδος στην λεγόμενη EOK αρχικά και στην συνέχεια στην πολυθρύλητη Eυρωπαϊκή Eνωση. Oι Eλληνες επιστήμονες από την μια πλευρά, με την επιθυμία των μετεκπαιδεύσεων στην Eυρώπη, και οι άνεργοι συμπατριώτες μας εργάτες για ανεύρεση δουλειάς στη Bόρεια Eυρώπη άνοιξαν τις πύλες για ελληνοευρωπαϊκή επικοινωνία, με νέα όνειρα και οράματα.

H δυναμική του Nέου Eλληνισμού σκόνταψε και αιχμαλωτίσθηκε από τα πολιτικά πάθη μας και τις κομματικές διασπάσεις της εθνικής μας ενότητος. Tαυτόχρονα άρχισε να διαμορφώνεται έντονη επιθυμία πλουτισμού και εξασφάλιση ποικίλων απολαύσεων, που όταν εφαρμόσθηκαν οι εξωτερικοί δανεισμοί από την E.E. εχάσαμε την αυτοκυριαρχία μας και εμειώσαμε την αξιοπρέπειά μας. Eδώ θα κάμω μια μονολεκτική αναφορά για τις ευθύνες των πολιτικών ανδρών στη διαμόρφωση αυτής της καταστάσεως και για τις ευθύνες της εκτροπής εκ του δημοκρατικού πολιτεύματος το 1967. Aπό το 1974 και μετά, εμφανίσθηκε η κρίση του Nέου Eλληνισμού, με την μανία των υλιστικών απολαύσεων, την διεκδίκηση πρωτοκαθεδριών, την απόκτηση διαμερισμάτων και αυτοκινήτων και την εγκατάλειψη της υπαίθρου, και επιδεινώθηκε η κατάστασή μας ως κράτους και κοινωνίας, που μαζί με τις απαιτήσεις επιστροφής των δανεικών από τους Eυρωπαίους εγονατίσαμε. Σημειωτέον ότι οι δυσάρεστες συνέπειες δεν έπληξαν όλους τους Eλληνες. Oι ασθενέστερες τάξεις στενάζουν, ενώ άλλοι πεινούν και άλλοι γλεντούν.

Tο ερώτημα του αναγνώστη είναι: Kαι η Eκκλησία τι κάνει; Aσφαλώς η Eκκλησία κάνει πολλά, αλλά δεν θα τα επαναλάβω εδώ. H Eκκλησία είναι η αποκάλυψη του Θεού, είναι η φανέρωση του θελήματός του, είναι η σωτηρία του κόσμου. H Eκκλησία δεν είναι απλή γνώση, είναι η αλήθεια. Δεν είναι ο νόμος, είναι η χάρις. Δεν είναι ο επίγειος τόπος μόνο, είναι και ο ουρανός. Δεν είναι ο κοινός χρόνος, είναι η αιωνιότητα. H Eκκλησία είναι η διάπλατη αγκαλιά από τα αιματωμένα χέρια και την πλευρά του Eσταυρωμένου Iησού Xριστού. Eάν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στην αιωνιότητα και στη σωτηρία δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι η Eκκλησία. Kαι παρά ταύτα η Eκκλησία έχει εχθρούς, και πολεμείται πάντοτε και τώρα.

Mε τον πλούτο της σοφίας και της σκέψεως των μεγάλων Oικουμενικών Πατέρων και την άνθηση της ορθοδόξου θεολογικής σκέψεως εβεβαιωθήκαμε πιο πολύ ότι η Eκκλησία του Xριστού είναι πρώτα κιβωτός σωτηρίας και μετά ακολουθούν όλα όσα μπορούν να χωρέσουν μέσα σ’ αυτή. Eτσι ο λόγος μάς ωθεί στη θεώρηση αυτού που αποκαλούμε Πατρίδα, Eλλάδα, Eλληνισμό. Εχει γραφεί με έμφαση άπειρες φορές πως η Oρθοδοξία έδωσε νέα πνοή ζωής στον Eλληνισμό, η δε Eκκλησία έσωσε το Eθνος μας από τον μουσουλμανικό εξανδραποδισμό και την εξαφάνιση. Είναι ανάγκη να απαλλαγούμε από την στείρα παρελθοντολογία του πολιτικού κομματισμού, και να φύγωμε από τις ανεπίκαιρες αντιπαραθέσεις. Kρατώντας ως πολύτιμο εφόδιο την πείρα και τα διδάγματα της αποσαφηνισμένης ιστορικής πραγματικότητος σε συνδυασμό με την θεολογική εκκλησιολογική σκέψη, να εγκύψωμε με σοβαρότητα στον οξύτατο προβληματισμό της εποχής μας που λέγεται «Nέος Eλληνισμός». Θα δώσωμε λόγο στον Θεό και θα χλευασθούμε από τις επόμενες γενιές, αν δεν σταθούμε αντάξια εμπρός στη νέα πραγματικότητα, όπως την συνθέτουν οι κοσμογονικές αλλαγές των συγχρόνων κοινωνιών. H Oρθοδοξία προσφέρει και σήμερα στον Eλληνισμό την διαβεβαίωση ότι θα τον συγκρατήσει όρθιο και ακέραιο μέσα στη θύελλα που σηκώνουν οι διεκδικήσεις και οι αμφισβητήσεις από μέρους των εχθρών του. Kι αυτό επειδή η Eκκλησία διαθέτει την εναργή αυτοσυνείδηση της συμπτώσεως μεταξύ της έμψυχης παρουσίας του Eλληνισμού και της έμψυχης υπάρξεως του πληρώματός της. Πιο απλά, η Eκκλησία στηρίζει και σήμερα τον Eλληνισμό, επειδή ο ίδιος ιστορικός λαός είναι και Eκκλησία και Eλλάδα. Xρέος και αποστολή της Eκκλησίας είναι να βοηθήσει και να σώσει αυτόν τον λαό του Θεού, και ο λαός να αντιληφθεί την ευθύνη του, παραμερίζοντας τους ξενόφερτους δογματισμούς που ήδη παραπαίουν στη διεθνή κονίστρα των λαών. Oλοι μαζί οι Eλληνες για να σωθούμε με την ενότητά μας και την αυτογνωσία μας. Kαλές είναι οι συνεργασίες και οι συμφωνίες με τους μεγάλους, όταν δεν καταλήγουν σε υποδούλωση και υποταγή.

Πηγή

Οι Ασκητές που ζουν στα φοβερα Καρούλια του Αγίου Όρους

Δέν ξέρω ἄν ἔτυχε ποτέ νά διαβάσετε ἤ ν᾿ ἀκούσετε κάτι γιά τά φρικτά Καρούλια. Τόν τρομακτικό καί ἀπρόσιτο ἐκεῖνο γκρεμό στά ΝΔ τῆς Χερσονήσου τοῦ Ἄθω, πού εἶναι γνωστός μόνο ἀπό φωτογραφίες καί σλάιτς ἤ θεωρητικές ἀφηγήσεις προσκυνητῶν, οἱ ὁποῖοι ταξιδεύοντας γιά τή Λαύρα εἶχαν τή δυνατότητα νά τά περιεργαστοῦν μέσα ἀπό τό καραβάκι. Γιατί μέ τά πόδια εἶναι μᾶλλον ἀδύνατο νά κατακτήσει κανείς τήν ἄγρια τούτη περιοχή, ὅπου στό παρελθόν ὀρθόδοξοι ἀναχωρητές εἶχαν χτίσει τίς ἀετοφωλιές τους, μιᾶς κι ὁ χῶρος προσφερόταν ἰδιαίτερα γιά τίς πνευματικές τους ἀπογειώσεις.

Ποιός ξέρει τί νά βρῆκαν σέ τούτη δῶ τή γωνιά τῆς γῆς οἱ ἀκροβάτες καλόγεροι καί τή διάλεξαν γιά προσφιλῆ κατοικία, τή στιγμή πού γιά τόν κοινό νοῦ μιά τέτοια ἐπιλογή μόνο τυχοδιῶκτες καί ἐπικίνδυνα ριψοκίνδυνοι τήν ἀποφασίζουν. Ἄνθρωποι δηλαδή πού δέχονται νά υἱοθετήσουν τήν περιπέτεια κι ὅταν ἀκόμη γνωρίζουν πώς ἕνα τέτοιο ἐγχείρημα ἐγκυμονεῖ ἐκ προοιμίου κινδύνους γιά τήν ἰκμάδα τοῦ σώματος καί τήν ἀκεραιότητα τῆς ὑγείας.

Νά ᾿τανε μήπως ἡ ἀπεραντοσύνη τῆς θάλασσας καί ἡ ἐπιβλητική ἀγριάδα τῶν κυματόβρεχων βράχων πού ἔρχονται νά πείσουν ἀκόμα καί τόν πιό δύσπιστο, ὅτι τά μεγαλεῖα τῆς φύσης εἶναι σέ θέση νά δώσουν σέ ὅποιον τά γεύεται τίς δυνατότητες γιά ἕνα πιό σταθερό καί οὐσιαστικό τρόπο ζωῆς; ῎Η νά ᾿ταν ἄραγε, ἡ αἴσθηση τῆς γαλήνης καί ἠρεμίας, πού τόσο ἀνέκφραστα εὐδοκιμεῖ στά Καρούλια ἐνισχύοντας σέ φύσεις ἀνήσυχες κάποιες φυγόκεντρες τάσεις, δηλαδή τήν κίνηση ἀπό τόν κόσμο μέ τή θορυβώδη ζωή, τή ρύπανση καί τό ρύπο, σέ παρθένες περιοχές, ἱκανές νά μετουσιώσουν σέ πράξη τήν ἀνθρώπινη ἐπιθυμία γιά ἀδιάλειτη προσευχή καί ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό;

 

Βάλθηκα, κρεμασμένος στή χοντρή ἁλυσίδα πού ᾿ναι κτισμένη στό βράχο, νά φτάσω ὥς τά Καρούλια, ἔστω κι ἄν μέσα μου κάτι μοῦ φώναζε πώς τέτοια ἐδάφη δέν κατακτοῦνται ἀπό ἐρασιτέχνες τοῦ πνεύματος κι ἀπό πρωτόπειρους ὀρειβάτες.

῎Ηθελα νά κατέβω στά φρικτά τά γκρεμά, ἔστω κι ἄν ἀντηχοῦσαν ἀκόμα στ᾿ αὐτιά μου τά λόγια κάποιου Κατουνακιώτη πώς «δύσκολα φτάνουν ἐκεῖ τουρίστες» κι ὅτι προπέρσι ἔχασε τήν ἰσορροπία του καί χάθηκε στόν γκρεμό ἕνας γέροντας ἀσκητής πού ζοῦσε ᾿κεῖ πάνω». ῎Ημουν περίεργος νά γνωρίσω τόν τελευταῖο ξωμάχο, τόν ρῶσο καλόγερο, τόν π. Νικοντίμ, πού ἑξῆντα ὁλόκληρα χρόνια ζεῖ στήν ἄκρη τῆς γῆς συντροφιά μέ τά βράχια, τ᾿ ἀγριοπούλια καί τόν Θεό.

 

Τόν βρῆκα νά στέκει ἔξω ἀπό τήν καλύβα κρατώντας στό χέρι τό κομποσχοίνι καί κοιτάζοντας τόν ἥλιο κατάματα, λές κι ἤθελε νά τόν συγκρίνει μέ τόν δικό του τόν ῞Ηλιο τῆς Δικαιοσύνης, πού μιά ζωή τώρα ὑπερθερμαίνει καί συντηρεῖ τά ἔγκατα τῆς φτωχῆς του καρδιᾶς.

Ἦταν τριάντα χρονῶν τότε, νεαρός ἀξιωματικός τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ, ἦλθε γιά πρώτη φορά στήν ῾Ελλάδα μέ σκοπό νά πάει στό ῞Αγιο ῎Ορος νά προσκυνήσει στά μοναστήρια καί νά γνωρίσει τούς ἀσκητές πού ᾿χε ἀκούσει πώς εἶχαν βάλει στά κατεπείγοντα στόχο τους τήν ἀπαλλαγή ἀπό τόν φόρτο τῆς ὕλης καί τήν καταστολή τῶν παθῶν. Βρισκόταν ἐκείνη τήν ἐποχή στό ζενίθ τῶν μεταφυσικῶν του ἀναζητήσεων ὁ ρῶσος ἀξιωματικός, κι ἦρθε στό ῎Ορος μήπως καί ἔβρισκε αὐτό πού ζητοῦσε. Γιά νά μή φύγει ποτέ πιά ἀπό τοῦτον ἐδῶ τόν πλανήτη»…!

 

 

 

 

Εξῆντα ὁλόκληρα χρόνια σέ ἑλληνικό ἔδαφος κι ὡστόσο καμιά ἐπαφή μέ τή γλώσσα τοῦ τόπου πού ἔμπρακτα δέχτηκε νά γίνει ἡ δεύτερή του πατρίδα καί νά ὑπηρετήσει τίς ἐσωτερικές του ἐφέσεις,. ᾿

῎Αν κάποτε βρεθεῖτε στό ῞Αγιο ῎Ορος καί τό λέει ἡ καρδιά σας, ἀξίζει νά διακινδυνεύσετε ἕνα «περίπατο» στά φρικτά τά Καρούλια. ῎Αν στό μεταξύ ὁ π. Νικοντίμ ἔχει κλείσει τά μάτια του, κοιτάξτε κατάματα πρός τόν ἥλιο καί θά ἐντοπίσετε τό φωτοστέφανο ἀπό τή δικιά του στρατολογία νά προβάλει στόν οὐρανό εὔγλωττα καί ἐνδεικτικά.

 

 

> Απόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Τάσου Μιχαλᾶ: ῎Ορος Ἅγιο, Πολιτεία ἀνθρώπινη,σελ. 25-28, ᾿Εκδ. «῾Επτάλοφος», 1980

 

Ο Ελληνισμός υπό διωγμόν

γράφει ο Βασίλης Πανδής
Μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ και Επικεφαλής Τ.Ο. Ν.Κερκύρας

Εν έτει 2013, ο καθένας πλέον μπορεί να καταλάβει ότι αυτά που φωνάζουν εδώ και 3 χρόνια μερικοί "περίεργοι" δεν είναι "συνωμοσιολογίες" αλλά πέρα για πέρα αληθινά. Ο Ελληνισμός λοιπόν βιώνει έναν νέο εκτεταμένο διωγμό.
Η Ελλάδα εδώ και 3 χρόνια και η Κύπρος τους τελευταίους μήνες με την ανάληψη της προεδρίας από τον Ν.Ανα(ν)στασιάδη, έχουν μπει και επισήμως πλέον σε καθεστώς ξένης εποπτείας, σε καθεστώς ξένης κατοχής.

Πολλοί αποκαλούν το καθεστώς "προτεκτοράτο", αλλά τα προτεκτοράτα τουλάχιστον απολαμβάνουν μιας κάποιας στοιχειώδους προστασίας ενάντια στις όποιες επιθέσεις των "δύστροπων" γειτόνων τους.
Στην Ελλάδα λ.χ., ούτε αυτό δεν συμβαίνει, αφού οι υπερπτήσεις πάνω από τον εναέριό μας χώρο στο Αιγαίο, είναι καθημερινές και ωστόσο κανείς από τους Ευρωπαίους κατακτητές δεν δίνει δεκάρα, παρ'όλο που τα σύνορα της Ελλάδος και ο ζωτικός της χώρος αποτελούν -θεωρητικά- σύνορα και ζωτικό χώρο της ίδιας της Ευρώπης (προφανώς οι "εταίροι" μας, προτιμούν να μας παρέχουν -με το αζημίωτο πάντα- τα παρωχημένης τεχνολογίας όπλα τους και να φορτώνουν τον κρατικό προϋπολογισμό μας με άχρηστα εξοπλιστικά προγράμματα).

Στην Κύπρο βλέπουμε να συντελείται το επόμενο έγκλημα, ή (ορθότερα) η δεύτερη φάση του εγκλήματος.
Η πρώτη φάση βέβαια βρίσκεται ακόμη εν εξελίξει στην Ελλάδα και μέχρι τώρα βαίνει επιτυχώς για τους δανειστές και καταστροφικώς ασφαλώς για ίδιους τους Έλληνες.

Στην Ελλάδα "πυροκροτητής" για την "κρίση" και την δημιουργία του όλου κλίματος ήταν η ξέφρενη πορεία των δημοσιονομικών. Στην Κύπρο από την άλλη, έβαλαν στο παιχνίδι τις υπερχρεωμένες τράπεζες.
Σημασία δεν έχει όμως η αφορμή, αλλά η αιτία. Σημασία δεν έχει το πως δικαιολογούνται οι απάτες, αλλά το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτές:
Μια ωραία πρωία λοιπόν, στην Ελλάδα και την Κύπρο ανακαλύπτονται τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων και τότε -ω, του θαύματος!- ξεκινά η "κατάρρευση" των οικονομικών των δύο χωρών... (Ομολογουμένως, τι timing!)

Έτσι, οι δυο άλλωτε ευημερούσες χώρες σέρνονται στα μπουντρούμια του ΔΝΤ για να τις περιποιηθεί "καταλλήλως" ο ειδικός βασανιστής (βλ. "Τρόικα").
Στην Ελλάδα το κοινωνικό ολοκαύτωμα έχει λάβει πλέον τρομακτικές διαστάσεις, διαστάσεις αληθινής θηριωδίας, αφού μετρούμε ήδη σχεδόν 4500 νεκρούς, 1.5 εκ. ανέργους, εκατομμύρια νεοπτώχων που συνωστίζονται στα συσσίτια για ένα πιάτο φαΐ, δεκάδες χιλιάδες λουκέτα, εξαθλίωση...

Αυτή ήταν η "σωτηρία" που υπόσχονταν προεκλογικά οι νυν συγκυβερνώντες. Οι δυο συνιστώσες της κατοχικής συγκυβέρνησης-Φρανκενστάιν, πριν έναν χρόνο υπόσχονταν επαναδιαπραγμάτευση των μνημονίων και ανάπτυξη...
Αυτά να τα βλέπουν οι αδελφοί Κύπριοι διότι μόλις τώρα ξεκινούν τα δικά τους βάσανα και όσο είναι ακόμη νωρίς ας ξεσηκωθούν και ας μην αφήσουν να περάσουν τα μνημόνια κατοχής και αποικιοποίησης, που έρχονται πακέτο με το νέο (και σκληρότερο από το προηγούμενο) σχέδιο Ανάν...

Υ.Γ. 1: Όπως είχα γράψει στο άρθρο μου "Σοσιαλιστικός Νεοφιλελευθερισμός - Η ιδεολογία της κατοχικής συγκυβέρνησης" και σε όσα σχετικά άρθρα επακολούθησαν στο ιστολόγιο "Ενωμένοι Έλληνες" με το ίδιο θέμα, οι εν Ελλάδι Κουίσλιγκς έχουν δημιουργήσει ένα νέο ιδεολόγημα, υβρίδιο του νεοφιλελευθερισμού. Η συγκεκριμένη ιδεολογία μοιάζει σε όλα με τον γνωστό νεοφιλελευθερισμό αλλά συν το ότι κόντρα στα καθεστώτα πιστεύω του νεοφιλελευθερισμού, ακολουθούν όσον αφορά την φορολογική πολιτική τις σοσιαλιστικές αντιλήψεις. Την ίδια πρακτική των Ελλαδιτών νεοφιλελευθέρων ακολουθεί πλέον απ'ότι φάινεται και η κυπριακή κυβέρνηση...
Υ.Γ. 2) Απαντάμε στο ΔΝΤ και στους Ελλαδίτες και στους Κυπρίους νεοφιλελευθέρους κυβερνώντες με μια ρήση του Ουίνστων Τσώρτσιλ:
"Ένα έθνος, που φορολογεί με την ελπίδα να ευημερήσει, μοιάζει με εκείνον που ενώ έχει τα πόδια μέσα σε έναν κουβά, προσπαθεί να σηκωθεί τραβώντας το χερούλι..."

 

Πηγή